رباعی شمارهٔ ۳۵۹
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به قدرت و تاثیر عشق اشاره می‌کند. عشق مانند شیشه‌ای است که توبه را می‌شکند و پس از شکستن، کسی نمی‌تواند آن را ترمیم کند. همچنین، اگر کسی هم بتواند آن را ترمیم کند، باز هم عشق است که این کار را می‌کند. به این ترتیب، شاعر به الهام‌بخش بودن و تسلط عشق بر انسان‌ها و احساساتشان اشاره می‌کند.
عشق آمد و توبه را چو شیشه بشِْکستچون شیشه شکست کیست کو داند بست؟
هوش مصنوعی: عشق با ورودش توبه را مانند شیشه شکست. وقتی شیشه شکسته میشود، دیگر کسی نمی‌تواند آن را ترمیم کند.
گر هست شکسته‌بند آن هم عشق استاز بند و شکست او کجا شاید جست؟
هوش مصنوعی: اگر کسی وجود داشته باشد که دلشکسته را ترمیم کند، آن نیز عشق است. اما از کجا میتوان فهمید که بند و شکست ناشی از آن عشق را چگونه میتوان جست و جو کرد؟