رباعی شمارهٔ ۳۶۰
هوش مصنوعی: این شعر به احساس عمیق عشق اشاره دارد که مانند خون در رگها جاری است و وجود انسان را پر از محبت و دوست میکند. شاعر از این احساس میگوید که تمام وجودش تحت تاثیر عشق قرار گرفته و تنها نامی از او باقی مانده و باقی هستیاش تنها عشق است.
عشق آمد و شد چو خونم اندر رگ و پوستتا کرد مرا تهی و پر کرد از دوست
هوش مصنوعی: عشق مثل خون در رگها و پوست من جریان پیدا کرد، به گونهای که مرا خالی کرده و از وجود محبوب پر کرد.
اجزای وجود من همه دوست گرفتنامیست ز من بر من و، باقی همه اوست
هوش مصنوعی: تمام وجود من از عشق پر شده است، نامی از من بر من است و بقیه هستی همگی از آن معشوق است.