رباعی شمارهٔ ۳۶۲
هوش مصنوعی: این ابیات به بیان درونیات عاشق می‌پردازد. شاعر از عشق و مهر صحبت می‌کند و به این می‌اندیشد که چرا عشق او اینقدر حکیم و استادانه است و چرا محبتش اینقدر لطیف و بنیادین. همچنین، او از خود می‌پرسد که اگر عشق خوشایند است، چرا در برابر آن لرزان است و این تضاد را با فریاد و درد درونی خود بروز می‌دهد.
عشق تو چنین حکیم و استاد چراستمهر تو چنین لطیف بنیاد چراست
هوش مصنوعی: عشق تو به گونهای است که مانند یک حکیم و استاد عمل می‌کند، و محبت تو به قدری نرم و لطیف است که بنیاد آن را شکل می‌دهد.
بر عشق چرا سوزم اگر او خوش نیستور عشق خوش است این همه فریاد چراست
هوش مصنوعی: چرا از عشق بترسم اگر او برای من خوشایند نیست؟ و اگر عشق خوب است، پس چرا این همه سر و صدا و فریاد میزنم؟