رباعی شمارهٔ ۳۶۷
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس عمیق فردی است که در پیوستگی با خدا یا محبوب خود دچار جدایی و بی‌خودی است. این شخص از اینکه جانش بی‌خود شده و مورد توجه دیگران قرار گرفته، رنج می‌برد. او می‌گوید که جدا شدن از زندگی و دنیا چندان سخت نیست، بلکه دوری از محبوب واقعی و ترک مکان او مشکل‌ساز است.
عمریست که جان بنده بی‌خویشتن استو انگشت‌نمای عالمی مرد و زن است
هوش مصنوعی: سالهاست که روح من بدون اختیار و کنترل خودم سرگردان است و موجبِ توجه و سخنچینیِ مردم، چه مرد و چه زن، شده است.
برخاستن از جان و جهان مشکل نیستمشکل ز سر کوی تو برخاستن است
هوش مصنوعی: برخاستن از زندگی و دنیای مادی کار سختی نیست، بلکه سختی در این است که از عشق و زیباییهای تو فاصله بگیریم.