رباعی شمارهٔ ۳۸۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به معشوقه‌اش می‌گوید که چشمانش همواره در جستجوی اوست و نمی‌خواهد دور از زیبایی‌اش بماند. معشوق نیز پاسخ می‌دهد که هیچ‌کس نمی‌تواند در زمان سزاوار او، آب‌رویی داشته باشد. به عبارتی، زیبایی و محبوبیت معشوق برای همه چیز مهم‌تر است و کسی نمی‌تواند به همان اندازه از آن بهره‌مند شود.
گفتم چشمم که هست خاک کویتپرآب مدار بی‌رخ نیکویت
هوش مصنوعی: به چشمم گفتم که خاک کوی تو را همیشه پرآب نکند، زیرا بدون دیدن چهره نیکویت، تحمل این وضعیت برایم دشوار است.
گفتا که نه بس بود که در دولت مناز من همه عمر باشد آب رویت
هوش مصنوعی: او گفت که هیچ‌کس در مدت سلطنت من نمی‌تواند به اندازه من همیشه به تو احترام بگذارد و آبروداری کند.