رباعی شمارهٔ ۳۸۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و تمایل به بوسه‌ای از محبوبش صحبت می‌کند و محبوب در پاسخ می‌گوید که بوسه او بسیار باارزش است و بهای آن جان است. در ادامه، از دل و جان که به هم نزدیک شده‌اند یاد می‌شود و این به نوعی دعوت به عشق و نزدیکی بیان می‌شود که در آن عشق و بوسه به راحتی در دسترس است.
گفتم دلم از تو بوسه‌ای خواهانستگفتا که بهای بوسهٔ ما جانست
هوش مصنوعی: گفتم دل من مشتاق بوسه‌ای از توست، او گفت که بهای بوسهٔ ما، جان من است.
دل آمد و در پهلوی جان گشت روانیعنی که بیا بیع و بها ارزانست
هوش مصنوعی: دل به کناری جان را در آغوش میگیرد، یعنی اینکه بیایید که خرید و فروش آسان و کمهزینه است.