رباعی شمارهٔ ۳۸۹
هوش مصنوعی: در این ابیات، گویا فردی به محبوبش می‌گوید که به چشمان او نگاه کند و او نیز در جواب می‌گوید که این کار نشانه‌ای از فریب است. محبوب از او سؤالی می‌کند که چرا نگران است و چه کسی در این میان با اوست. او در نهایت به او می‌گوید که در واقع او خود به نوعی مرده است و ناموسش چه ارزشی دارد. این دیالوگ به نوعی به معرفت و شناخت خود و همچنین به موضوع عشق و خیانت می‌پردازد.
گفتم که بیا بچشم من درنگریستمن نیز به حال گفتمش کاین دغلیست
هوش مصنوعی: به او گفتم که به چشمان من نگاه کند، او نیز به من نگریست. من در حالت خود به او گفتم که این کار ناپسندی است.
گفتا که چه میرمی و اینت با کیستتو مردهٔ اینی همه ناموس تو چیست
هوش مصنوعی: او پرسید که چرا اینقدر نگران و اندوهگین هستی و این وضعیت تو با چه کسی مرتبط است. تو در حقیقت از خودت بیخبری و همه این مشکلات به ناموس و شرافت تو مربوط میشود.