تناجی
جلال الدین محمد مولوی

رباعی شمارهٔ ۳۹۹

گویند که عشق عاقبت تسکین استاول شور است و عاقبت تمکین است
هر چند ز آسیا است سنگ زیریناین صورت بی‌قرار بالا بین است