تناجی
جلال الدین محمد مولوی

رباعی شمارهٔ ۴۳۵

هر چند به حلم یار ما جورکش استلیکن زاری عاشقان نیز خوش است
جان عاشق چو گلستان می‌خنددتن می‌لرزد چو برگ گوئی تبش است