رباعی شمارهٔ ۴۴۵
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به احساس بی‌قراری خود اشاره می‌کند و می‌گوید که هر روز این بی‌قراری بیشتر می‌شود. او از درد ناشی از عشق و longing یاد می‌کند و بیان می‌کند که در جایی که او قرار دارد، احساسات و تجربیاتش بسیار فراتر از چیزی است که می‌توان توصیف کرد.
هر روز حجاب بیقراران بیش استزان درد من از قطرهٔ باران بیش است
هوش مصنوعی: هر روز تعداد کسانی که در عشق دچار بیقراریاند بیشتر می‌شود و دردی که من احساس میکنم از باران هم بیشتر است.
آنجا که منم تا که بدانجا که منمدو کون چه باشد که هزاران بیش است
هوش مصنوعی: در جایی که من حضور دارم، هیچ چیزی نمیتواند در برابر آن قرار گیرد، حتی اگر جهان با تمام وسعت خود هم باشد، باز هم کم است.