رباعی شمارهٔ ۴۴۶
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از احساس عمیق غم و درد ناشی از جدایی یا فقدان محبوب صحبت می‌کند. او می‌گوید که روز به روز غم و اندوهش بیشتر می‌شود و حال دلش به خاطر محبوبش زارتر است. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که غم و اندوهی که از طرف محبوبش به او رسیده، از خود او وفادارتر است و هیچ چیز نمی‌تواند این غم را فراموش کند.
هر روز دلم در غم تو زارتر استوز من دل بی‌رحمِ تو بی‌زارتر است
هر روز در غم عشق تو رنج بیشتری میکشم و دل بیرحم تو هم از من بیشتر بیزار می‌شود.
بگذاشتی‌ام، غمِ تو نگذاشت مراحقا که غمت از تو وفادارتر است
تو مرا رها کردی، اما غم تو مرا رها نکرد. حقیقتاً که غم عشقت از خودت وفادارتر است.