رباعی شمارهٔ ۴۵۷
هوش مصنوعی: این شعر به ستایش و توصیف خداوند می‌پردازد. شاعر به پاکی و منزه بودن خدا اشاره می‌کند و بیان می‌دارد که هیچ چیز به جز فکر و یاد خدا در ذهن او درست نیست. همچنین، او ذکر خدا را مهم‌ترین و تنها حقیقت می‌داند و بقیه افکار را بی‌معنی و خطا می‌شمارد.
ای آنکه کنی کون و مکانرا محدثپاکی و منزهی ز نسیان و حدث
هوش مصنوعی: ای کسی که عالم هستی و همه مکانها را به وجود میآوری، تو مبدأ پاک و منزهی هستی که از فراموشی و هر نوع نواقص دوری.
جز فکر تو در سرم همه عین خطاستجز ذکر تو بر زبان ضلالست و عبث
هوش مصنوعی: غیر از فکر تو، هرچه در سرم باشد اشتباه است و هر چیزی غیر از یاد تو که بر زبان بیاید، بیهوده و بیفایده است.