رباعی شمارهٔ ۴۵۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق به عنوان یک درمانگر و داروی اصلی اشاره می‌کند. او می‌گوید که عشق موجب اصلاح و تندرستی می‌شود و انسان را از ناهنجاری‌ها می‌رهاند. این عشق مستقل است و از کسی به وجود نیامده و نیازی به هیچ نتیجه‌ای ندارد. عشق همچنان ادامه خواهد داشت و هیچ‌گاه ناپدید نخواهد شد.
ما را چو ز عشق می‌شود راست مزاجعشق است طبیب ما و داروی علاج
هوش مصنوعی: هنگامی که ما به عشق روی میآوریم و حالمان خوب می‌شود، عشق به نوعی پزشک ما و دارویی برای درمان ما می‌شود.
پیوسته بدین عشق نخواهد رفتناین عشق ز کس نزاد و نی‌داد نتاج
هوش مصنوعی: این عشق همواره باقی خواهد ماند و از هیچ کس ظهور نکرده و میوهای هم نمیدهد.