رباعی شمارهٔ ۴۷۷
هوش مصنوعی: در آن روزی که جان از جسم بیرون رفت، دریای رحمت و عطای خدا به جوش درآمد. دل که از عشق نوشیدنی بر لب تو مست شده بود، به شوق و شعف بر سر و صدا درآمد.
آن روز که جان خرقهٔ قالب پوشیددریای عنایت از کرم میجوشید
هوش مصنوعی: روزی که روح از جسم جدا شد، محبت و لطف خداوند همچون دریایی جوشان و فراوان بود.
سرنای دل از بسکه می لب نوشیدهم بر لب تو مست شد و بخروشید
هوش مصنوعی: به خاطر نوشیدن زیاد لبان تو، دل بینوا به قدری شاد و مست شده که دیگر نمیتواند در سکوت بماند و به صدا در آمده است.