رباعی شمارهٔ ۴۷۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از نگرانی‌اش درباره‌ی نگاه معشوق صحبت می‌کند. او می‌گوید وقتی که چشم معشوق از او برگردد و او بتواند به خاطر معشوق بمیرد، در افسوس و غم از اینکه نمی‌داند چگونه از او عذرخواهی کند، غوطه‌ور است. شاعر نگران است که آیا چشم معشوق در سوگ او تر خواهد شد یا نه.
آن روز که چشم تو ز من برگرددوز بهر تو کشتنم میسر گردد
هوش مصنوعی: روزی که نگاه تو از من برگردد و اینکه برای تو کشته شوم، برایم ممکن شود.
در غصهٔ آنم که چه خواهم عذرتگر چشم تو در ماتم من تر گردد
هوش مصنوعی: من نگران این هستم که اگر چشم تو بر اثر اندوه من اشکبار شود، چه بهانهای برای عذرخواهی خواهم داشت.