رباعی شمارهٔ ۴۸۹
هوش مصنوعی: این ابیات به احساس عمیق و دردناکی اشاره دارد که شخص در نتیجه مشکلات و رنج‌های زندگی تجربه می‌کند. او به آتش و زبانه‌هایی که بر زبانش است اشاره می‌کند و به نوعی می‌گوید که احساساتش او را فراگرفته و آنقدر عذاب‌آور است که دستش را بر دهانش می‌گذارد تا نتواند فریاد بزند. در کل، این شعر به توصیف غم و ناامیدی می‌پردازد.
آن کس که بر آتش جهانم بنهادصد گونه زبانه بر زبانم بنهاد
هوش مصنوعی: آن کسی که به آتش زندگی من دامن زد و باعث شد که در دل من احساسات و کلمات مختلفی شعلهور شود.
چون شش جهتم شعلهٔ آتش بگرفتآه کردم و دست بر دهانم بنهاد
هوش مصنوعی: وقتی که آتش همهٔ اطرافم را گرفت، از شدت ناراحتی آهی کشیدم و دستم را بر دهانم گذاشتم.