رباعی شمارهٔ ۴۹۰
هوش مصنوعی: این شعر می‌گوید که اگر کسی تو را ببیند و نتواند بخندد یا از حیرت دهانش باز نشود، ارزش تو از هزاران چیز کمتر است و چیزی جز خاک و سنگ نمی‌باشد. به عبارتی، زیبایی و تاثیر تو بر دیگران باید به قدری باشد که آن‌ها را تحت تأثیر قرار داده و خوشحال کند.
آن کس که ترا بیند و خندان نشودوز حیرت تو گشاده دندان نشود
هوش مصنوعی: هر کسی که تو را ببیند و لبخند نزند، و از شگفتی تو دندانهایش باز نشود، نشان میدهد که از زیبایی و جذابیت تو بیخبر است.
چندانکه بود هزار چندان نشودجز کاهگل و کلوخ زندان نشود
هوش مصنوعی: هرچه به تعداد زیاد باشد، در اصل به تنهایی و به ارزش خود، به چیزی شبیه خاک و گل تبدیل میشود و از آن نمیتوان فضایی برای بندگی یا محبوس شدن ایجاد کرد.