رباعی شمارهٔ ۴۹۲
هوش مصنوعی: این شعر به عشق و زیبایی می‌پردازد. شاعر به معشوقه‌ای اشاره می‌کند که از جنس آب و گل است و به وعده‌ی وصال او امید دارد. او همچنین به فردی خاص و نادر اشاره می‌کند که از ماده و چارچوب‌های معمول فراتر رفته و زیبایی و سلطنتی خاص دارد. در حقیقت، شاعر به ارزش و جایگاه ویژه معشوق خود تأکید می‌کند.
آن کس که از آب و گل نگاری داردروزی به وصال او قراری دارد
هوش مصنوعی: آن کسی که از خاک و طبیعت شکل گرفته است، روزی به وصال و همکاری با او میرسد.
ای نادره آنکه زاب و گل بیرون شدکو چون تو غریب شهریاری دارد
هوش مصنوعی: ای بینظیر و بیهمتا، کسی که از زاب و گل (به معنی مناطق خاص و شناختهشده) خارج شدهای و مانند تو کسی در سلطنت و فرمانروایی وجود ندارد، همچنان که در غریب بودن و دوری هم مشابهی نداری.