رباعی شمارهٔ ۴۹۵
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات شاعر درباره‌ی صداقت و انکار می‌پردازد. شاعر از کسی که به او راست بگوید و او را به عنوان یک کالا به نمایش بگذارد بیزار است. او خود را وابسته به کسی می‌داند که انکار کند، به این معنا که ارزش صداقت را نمی‌بیند و ترجیح می‌دهد درونیاتش را پنهان نگه دارد.
آن کس که مرا به صدق اقرار کندچون لعبتگان مرا به بازار کند
هوش مصنوعی: کسی که به راستی از من صحبت کند، مرا همچون عروسکها به نمایش میگذارد و در معرض دیده دیگران قرار می‌دهد.
بیزارم از آن کار و نیم بازاریمن بندهٔ آن کسم که انکار کند
هوش مصنوعی: من از آن کار نفرت دارم و هرگز در آن شغف نخواهم داشت. من خدمتگزار کسی هستم که حقیقت را انکار کند.