رباعی شمارهٔ ۴۹۷
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به توصیف لحظه‌ای می‌پردازد که معشوقش به او نزدیک می‌شود. او از شدت شرم و عشق، احساس می‌کند تنش به تن معشوق پیوند می‌خورد. شاعر به زیبایی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که او چون این زیبایی دارد، به او نزدیک شده است، اما خود را نمی‌تواند در آن لحظه به درستی درک کند و نمی‌داند چه احساسی دارد.
آن لحظه که آن سرو روانم برسیدتن زد تنم از شرم چو جانم برسید
هوش مصنوعی: در آن لحظه که معشوق نازنینم به من نزدیک شد، بدنم به خاطر شرم و حیا از او جدا شد، چون روح من به او رسید.
او چونکه چنان بود چنانم برسیدمن چونکه چنین نیم بدانم برسید
هوش مصنوعی: او به خاطر حالتی که دارد به من رسید، اما من به خاطر این که چنین حالتی ندارم، نمیتوانم به او برسم.