رباعی شمارهٔ ۵۲۷
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به تأثیر نیکی و بزرگی فردی اشاره می‌کند. او می‌گوید که وقتی نیکی و خصائل خوب شخصی در دنیا بروز می‌کند، دیگر بداندیشی و غم و غصه جایی نخواهند داشت. همچنین، عظمت و جلال آن فرد به قدری است که تمام عالم تحت تأثیر او قرار می‌گیرد و هیچ درویشی باقی نمی‌ماند. در واقع، شعر بیانگر تأثیر مثبت نیکی و بزرگی بر جامعه است.
از نیکی تو طبع بداندیش نماندنی غصه و نی غم نه کم و بیش نماند
هوش مصنوعی: اگر کارهای خوب تو باشد، دیگر فکرهای بد نمی‌ماند و نه احساس غم و افسردگی، نه کم و کاستی در آن وجود دارد.
از خیل، جلالت تو عالم بگرفتتا جمله ملک شدند و درویش نماند
هوش مصنوعی: از جمعیت، عظمت و بزرگی تو تمام عالم را فراگرفت، تا جایی که همه به مقام ملک و سلطنت رسیدند و هیچ درویشی باقی نماند.