تناجی
جلال الدین محمد مولوی

رباعی شمارهٔ ۵۳۷

اندر رمضان خاک تو زر می‌گرددچون سنگ که سرمهٔ بصر می‌گردد
آن لقمه که خورده‌ای قذر می‌گرددوان صبر که کرده‌ای نظر می‌گردد