رباعی شمارهٔ ۵۵۶
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از یک موجود روحانی و عزیز که هم آسمان و هم زمین را به جان خود میشناسد، یاد میکند. او به این موجود میگوید که به او برکت و رحمت عطا کند و از چشم زخمهاش محافظت کند. در واقع، شاعر دعایی برای آرامش و آسایش جان او دارد.
ای سرو روان باد خزانت مرسادای چشم جهان چشم بدانت مرساد
هوش مصنوعی: ای روح و جان من، تو به من عطا کن و به من نزدیک باش. ای چشمِ جهان، به بدیها و ناپاکیها مبتلا نشو.
ای آنکه تو جان آسمانی و زمینجز رحمت و جز راحت جانت مرساد
هوش مصنوعی: ای کسانی که روح تو از آسمان است، بر روی زمین فقط رحمت و آرامش جان تو را میطلبد.