رباعی شمارهٔ ۶۱۵
هوش مصنوعی: این بیت از شعر بیانگر این است که انسان در حقیقت هیچ نیست و وجودی ندارد. او به نوعی به آسیب‌ها و زیان‌های زندگی گرفتار است، ولی این زیان‌ها به نوعی سود تلقی می‌شوند. شاعر این اندیشه را مطرح می‌کند که حضور انسان در این جهان با وجود خاکی‌اش، هیچ فایده‌ای ندارد و به نوعی بی‌ثمری وجود انسان را به چالش می‌کشد.
تو هیچ نه‌ای و هیچ تو به ز وجودتو غرق زیانی و زیانت همه سود
هوش مصنوعی: تو هیچ هستی و وجودت فقط باعث زیان میشود، در حالی که تمام ضررهایت به سود دیگران تبدیل میشود.
گوئیکه مرا نیست به جز خاک بدستای بر سر خاک جمله افلاک چه سود
هوش مصنوعی: با وجود اینکه من فقط از خاک ساخته شدهام و هیچ چیز دیگری ندارم، این خاک که به من تعلق دارد، در برابر تمام عظمتهای آسمانی و کهکشانها چه فایده‌ای دارد؟