رباعی شمارهٔ ۶۳۷
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از زیبایی و جذابیت چهره محبوبش صحبت می‌کند که چنان تأثیرگذار است که جانش به لبش می‌رسد. او همچنین به دلمندی و شور و شوقی که از دیدن معشوق به وجود آمده، اشاره می‌کند و آن را با حالت نمرود و آتش‌سوزی ابراهیم مقایسه می‌کند. به عبارت دیگر، عاشق به شدت تحت تأثیر عشق خود قرار گرفته و دچار شعله‌ور شدن در آتش عشق شده است.
چون دیده بر آن عارض چون سیم افتادجان در لب تو چو دیدهٔ میم افتاد
هوش مصنوعی: وقتی که چهرهی زیبای تو را دیدم، جانم به لب رسید، مانند اینکه چشمانم به یک پرشین شیرینی میم افتاده باشد.
نمرود صفت ز دیدگان رفت دلمدر آتش سودای براهیم افتاد
هوش مصنوعی: نمرود با صفاتش از نظر من دور شد و حالا دل من در آتش آرزوهای ابراهیم میسوزد.