رباعی شمارهٔ ۶۳۸
هوش مصنوعی: این اشعار بیانگر ناچاری و بی‌فایده بودن احساسات و یادآوری‌های خوب در زمانی است که عشق و وفا از بین رفته‌اند. اگر عشق خاصی دیگر وجود نداشته باشد، حتی زیباترین سخنان و احساسات نیز دردی را درمان نمی‌کنند و تنها یادآور درد و غم خواهند بود.
چون دیده برفت توتیای تو چه سودچون دل همه گشت خون وفای تو چه سود
هوش مصنوعی: وقتی چشمانت از من دور شد، فایدهای برای توتیای من باقی نمیماند و حالا که دل من به خاطر وفای تو شکسته است، چه سودی دارد؟
چون جان و جگر سوخت تمام از غم توآنگه سخنان جانفزای تو چه سود
هوش مصنوعی: وقتی تمام وجودم از غم تو سوخته است، دیگر چه فایدهای دارد که سخنان دلانگیز تو به گوشم برسد؟