تناجی
جلال الدین محمد مولوی

رباعی شمارهٔ ۶۴۲

چون صبح ولای حق دمیدن گیردجان در تن زندگان پریدن گیرد
جایی برسد مرد که در هر نفسیبی‌زحمت چشم دوست دیدن گیرد