تناجی
جلال الدین محمد مولوی

رباعی شمارهٔ ۶۵۴

خوش عادت خوش خو که محمد داردما را شب تیره بینوا نگذارد
بنوازد آن رباب را تا به سحرور خواب آید گلوش را بفشارد