رباعی شمارهٔ ۶۸۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساس تنهایی و انتظارش از محبوب اشاره می‌کند. او از دریا می‌پرسد که اگر او را سیر نکند، چه فایده‌ای دارد و گلشن اگر او را نبوید، چه سودی دارد. شاعر می‌گوید که اگر محبوبش به کنار رود رفته، او را معذور می‌داند، اما خودش هنوز در انتظار و صبر است تا ببیند این انتظار چه نتیجه‌ای خواهد داشت.
دریا نکند سیر مرا جو چه کندگلشن چو نباشدم مرا بو چه کند
هوش مصنوعی: دریا نمیتواند مرا سیراب کند، گلشن هم وقتی من نیستم، چه فایده‌ای دارد؟
گر یار کرانه کرد او معذور استمن ماندم و صبر نیز تا او چه کند
هوش مصنوعی: اگر محبوب از من دوری کند، گناهی به گردن او نیست، من در این میان تنها ماندهام و باید صبر کنم تا ببینم او چه تصمیمی میگیرد.