رباعی شمارهٔ ۶۹۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و دلدار خود سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که عشقش دائمی و ابدی است و دل و جانش دائماً در حال گردش و تنش است. همچنین به تشبیه گل و درخت اشاره می‌کند و از خوشحالی و نشاطی که از عشقش به دست می‌آورد، سخن می‌گوید. در واقع، عشق برای او مانند گلی است که حیوانات به دورش می‌گردند و زیبایی‌اش را نمایان می‌سازد.
دلدار ابد گرد دلم میگرددگرد دل و جان خجلم میگردد
هوش مصنوعی: محبوب من همیشه در فکر و دل من است و این موضوع باعث شده که همواره احساس شرمساری و خجالت کنم.
زین گل چو درخت سر برآرم خندانکاب حیوان گرد گلم میگردد
هوش مصنوعی: وقتی من از این گل سر برآورم و شاداب باشم، حیوانات دور من جمع میشوند و به گل من علاقهمند میشوند.