رباعی شمارهٔ ۶۹۷
هوش مصنوعی: در این شعر، گویا عشق به قدری قوی است که دل را نتوانسته است آرام کند و شب تا صبح درگیر آن بوده است. وقتی صبح فرا میرسد، دل به سوی محبوب میرود، اما با حالتی خسته و چهرهای زرد و چشمانی پر از اشک مواجه میشود.
دل دوش در این عشق حریف ما بودشب تا به سحرگاه نخفت و ناسود
هوش مصنوعی: دل شب گذشته در این عشق با ما همراه بود و تا سپیدهدم بیدار ماند و چرت نزد.
چون صبح دمید سوی تو آمد زودبا چهرهٔ زرد و دیدهٔ خونآلود
هوش مصنوعی: هنگامی که صبح آغاز شد، با چهرهای رنگپریده و چشمانی پر از اشک و خون به سمت تو آمد.