رباعی شمارهٔ ۶۹۸
هوش مصنوعی: این شعر به نوعی دلتنگی و عشق اشاره دارد. شاعر می‌گوید که باید دل را از رفتن به سمت معشوق (بت شنگ) بازدارد. او با اشاره به اینکه معشوقش لب خود را می‌گزد، نشان می‌دهد که معشوق هم دلش می‌خواهد، اما نمی‌داند که باید برود یا نرود. به‌طور کلی، شعر درباره تضاد احساسات و کلافگی ناشی از عشق سخن می‌گوید.
دل را بدهم پند که عمدا نرودپیش بت شنگ من از آنجا نرود
هوش مصنوعی: دل را به خودم نصیحت میکنم که عمداً به سوی معشوق زیبا و دلربا نروم، چون اگر بروم، دیگر نمیتوانم از آنجا برگردم.
لب می‌گزد آن بت که کجا افتادیاو کیست که باشد که رود یا نرود
هوش مصنوعی: آن معشوقی که به او فکر میکنی، در حالتی درون خود غرق شده که نمی‌داند تو کجایی و اینکه آیا باید به سمت تو بیاید یا نه.