رباعی شمارهٔ ۷۰۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به زیبایی قمر (ماه) اشاره می‌کند که از آسمان نوری می‌تاباند و جهان از آب حیات او بهره می‌برد. این آب حیات، منبع زندگی است و همه موجودات زنده از این آب می‌نوشند. به‌طور کلی، شعر به ارتباط عمیق طبیعی و روحانی بین عالم و زندگی اشاره دارد.
دوش از قمر تو آسمان مینوشیدوز آب حیات تو جهان مینوشید
هوش مصنوعی: دوش شب، ماه از زیباییهای تو بهره می‌برد و دنیا از زندگیبخشی تو استفاده میکرد.
زان آب حیاتی که حیاتست مزیددر هرچه حیات بود آن مینوشید
هوش مصنوعی: او از آب حیات که موجب زندگی و افزایش زندگی میشود، مینوشید. این آب به هر چیزی که جان دارد، برکت میدهد.