رباعی شمارهٔ ۷۰۳
هوش مصنوعی: این بیت‌ها به نوعی احساس ناامیدی و بی‌معنایی زندگی را بیان می‌کنند. شاعر می‌گوید که زندگی و آرزوها بیشتر شبیه یک خیال یا توهم هستند و داستان‌هایی که از زندگی می‌شنویم، فقط بهانه‌ای برای ادامه دادن هستند و در واقع عملاً هیچ معنا یا حقیقتی ندارند.
دو کون خیال خانه‌ای بیش نبودوامد شد ما بهانه‌ای بیش نبود
هوش مصنوعی: دو دنیا تنها یک تصور از خانه‌ای بود و ما هم تنها یک بهانه برای وجود آن خیال بودیم.
عمریست که قصه‌ای ز جان می‌شنویقصه چه کنم فسانه‌ای بیش نبود
هوش مصنوعی: مدت زیادی است که داستانی از زندگیام را میشنوی، اما من چه بگویم؟ این داستان تنها یک افسانه بیش نیست.