رباعی شمارهٔ ۷۲۴
هوش مصنوعی: شاعر از لحظه‌ای می‌گوید که عشق محبوبش او را تحت تأثیر قرار داده و در نتیجه، ناله‌های او به گوش همسایه‌اش رسیده است. اما با گذشت زمان و کم شدن ناله‌های عشق، احساسات او شدت بیشتری پیدا کرده و شعلۀ عشقش به قدری قوی شده که همچون دودی که در آتش ایجاد می‌شود، نفوذ بیشتری دارد.
ز اول که مرا عشق نگارم بربودهمسایهٔ من ز نالهٔ من نغنود
هوش مصنوعی: از همان ابتدا که عشق محبوبم مرا اسیر خود کرد، همسایهام به خاطر نالههایم هرگز آرام نداشت.
اکنون کم شد ناله عشقم بفزودآتش چو هوا گرفت کم گردد دود
هوش مصنوعی: حالا ناله‌های عاشقانهام کم شده، اما آتش عشق بیشتر شده است. وقتی که آتش شعلهور می‌شود، دودش کمتر می‌شود.