رباعی شمارهٔ ۷۲۵
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به زیبایی و جذابیت موهای معشوق اشاره می‌کند که مانند لعل (سنگ قیمتی) و شکر است و جان بندگان را به خود جذب می‌کند. او می‌گوید هیچ‌کس نمی‌تواند از دست زیبایی‌های معشوق رهایی یابد و حتی کسانی که دچار عشق و افتادگی شده‌اند، در پی او خواهند بود.
زلفت چو بر آن لعل شکرخای زنددر بردن جان بندگان رای زند
هوش مصنوعی: زلف تو مثل لعل شیرینی است که وقتی بر آن میلرزد، جان بندگان را به سرقت میبرد.
دست خوش خویش را کس از دست دهد؟افتادهٔ خویش را کسی پای زند؟
هوش مصنوعی: آیا کسی میتواند دست خود را به کسی بسپارد یا بر روی کسی که به زمین افتاده، پا بگذارد؟