رباعی شمارهٔ ۷۳۷
هوش مصنوعی: شاعر از دوری یار و دیدن او ابراز خوشحالی می‌کند. او این احساس را به تصویر می‌کشد که مانند یک کودک، یار خود را در آغوش می‌گیرد و هنگامی که یار او را می‌بیند، راه را برایش باز می‌کند. این احساس شادابی و شعف شبیه به پرواز مرغ دل شاعر است که به آزادی دست پیدا می‌کند.
شاد آنکه ز دور ما یار ما بنمایدچون بچهٔ خرد آستین برخاید
هوش مصنوعی: خوشحال کسی است که دوستش از دور به او توجه کند و مانند کودکی که به خاطر چیزی دستش را بالا میبرد، به او نشان بدهد.
چون دید مرا کنار را بگشایدچون باز جهد مرغ دلم برباید
هوش مصنوعی: زمانی که مرا ببیند، راهی تازه برایم باز می‌کند؛ مثل پرندهای که با تلاشش، قلبم را به پرواز درمیآورد.