رباعی شمارهٔ ۷۳۹
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات expresses خوشحالی خود را از اینکه غم محبوبش در دل او جا می‌شود. او می‌گوید غم محبوبش به جای اینکه بزرگ و غیرقابل تحمل باشد، در دل او مانند یک چشمه کوچک و سوزان جا می‌گیرد. این غم با وجود سنگینی‌اش، برای او ارزشمند است و نشان‌دهندهٔ عشقش به محبوب است.
شادم که غم تو در دل من گنجدزیرا که غمت بجای روشن گنجد
هوش مصنوعی: خوشحالم که اندازهی غم تو در دل من جا می‌شود، چون غم تو به جای روشن و روشنی تبدیل می‌شود.
آن غم که نگنجد در افلاک و زمیناندر دل چون چشمهٔ سوزن گنجد
هوش مصنوعی: غم و اندوهی که نمیتواند در آسمانها و زمین جا بگیرد، در دل انسان مانند آب چشمهای کوچک جمع می‌شود.