تناجی
جلال الدین محمد مولوی

رباعی شمارهٔ ۷۵۰

صبح است و صبا مشک فشان می‌گذرددریاب که از کوی فلان می‌گذرد
برخیز چه خسبی که جهان می‌گذردبوئی بستان که کاروان می‌گذرد