رباعی شمارهٔ ۷۵۱
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به تکرار تلاش‌هایش برای درک عشق و شیفتگی می‌پردازد. او از بی‌پروایی و شگفتی خود می‌گوید که هر بار عقلش تحت تأثیر عشق قرار می‌گیرد و از کار و فعالیت باز می‌ماند. در نهایت، او به این فکر می‌کند که سرنوشت این آشفته‌حالی به کجا خواهد انجامید.
صد بار ز سر برفت عقلم و آمدتا کی ز می شیفتگان آشامد
هوش مصنوعی: بارها عقل و اندیشهام از سرم پرواز کرد و نمیدانم تا چه زمانی باید منتظر بمانم تا از مینوشیدگان، کسی به سراغم بیاید.
از کار بماندم وز بیکاری نیزتا عاقبت کار کجا انجامد
هوش مصنوعی: من به خاطر کار نکردن و بیکاری در مضیقهام و نمیدانم عاقبت این وضعیت به کجا خواهد کشید.