رباعی شمارهٔ ۷۶۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و تاثیر عمیق آن بر روح و جان انسان است. شاعر بیان می‌کند که عشق می‌تواند مانند خوشی باشد که به خونریزی منتهی می‌شود و جان انسان را از قفس جسمش آزاد می‌کند. در ادامه، اشاره می‌شود که کسی که با لبانی شیرین و دل‌نواز عشق می‌ورزد، نمی‌تواند گناهکار باشد و به راحتی از اعمال زشت پرهیز کند. به طور کلی، شاعر به قدرت و زیبایی عشق و همچنین چالش‌های آن می‌پردازد.
عشق تو خوشی چو قصد خونریز کندجان از قفس قالب من خیز کند
هوش مصنوعی: عشق تو برایم چنان لذتبخش است که حتی وقتی بخواهد جانم را به خطر بیندازد، روح من از این قفسِ بدن خارج می‌شود.
کافر باشد که با لب چون شکرتامکان گنه یابد و پرهیز کند
فردی که امکان بوسیدن لبهای شیرین چون شکر تو را داشته باشد و از آن -به علت گناه و ناشایسته بودن آن- امتناع کند، مسلمان نیست، بلکه کافر است.