تناجی
جلال الدین محمد مولوی

رباعی شمارهٔ ۷۷۲

غم کیست که گرد دل مردان گرددغم گرد فسردگان و سردان گردد
اندر دل مردان خدا دریائیستکز موج خوشش گنبد گردان گردد