رباعی شمارهٔ ۷۹۵
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که هیچ چیزی نمی‌تواند از جان جدا شود و جان و تن هر کدام نشان خاص خود را دارند. همچنین، به کرامت و بزرگی بحر اشاره می‌کند و در پاسخ به این موضوع می‌گوید که در وجود انسان نمی‌توان به راحتی ارزش‌ها را نادیده گرفت و باید به آنها توجه کرد. در نهایت، پیام شاعر به تحکیم ارتباطات عمیق انسانی و حقیقت وجود برمی‌گردد.
گفتم جانی به ترک جان نتوان کردگفتا جانرا چو تن نشان نتوان کرد
هوش مصنوعی: گفتم که نمی‌توان جان را از تن جدا کرد؛ او پاسخ داد که نمی‌توان نشانی از جان بدون تن یافت.
گفتم که تو بحر کرمی گفت خموشدر است چو سنگ رایگان نتوان کرد
هوش مصنوعی: در این بیت، شخصی به دیگری می‌گوید که تو همچون دریا پر از نیکی و مهربانی هستی. اما طرف مقابل پاسخ میدهد که باید سکوت کنی؛ چرا که مثل سنگ، نمی‌توان از دریا انتظار رایگان بودن و برکت داشتن داشت. یعنی باید بپذیریم که چیزی ارزشمند و بزرگ، هزینهای دارد و به آسانی به دست نمیآید.