رباعی شمارهٔ ۸۰۲
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به مفهومی عمیق اشاره دارد. او به شخصی که شبیه کیمیاگر و بی‌نهایت است، می‌گوید که در زمانی مناسب، چیزهای ارزشمند و شیرین (شکر) به او خواهد رسید. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که این شخص، با وجود خامی و ناپختگی‌اش، می‌تواند به جوش و خروش بیفتد و به بالاترین درجات برسد. در واقع، مضمون اصلی شعر به امید و ارزش وجودی انسان‌ها و توانایی‌های نهفته آنها اشاره دارد.
کی باشد کین نبش بنوش تو رسدزهرم به لب شکرفروش تو رسد
هوش مصنوعی: کی می‌تواند باشد که اگر تو کینهای به دل داشته باشی، من به تو میرسم و زهر خود را بر لبهی ظرفی که شیرین است بریزم؟
زیرا که تو کیمیای بی‌پایانیای خوش خامی که او بجوش تو رسد
هوش مصنوعی: تو گنجینهای ارزشمند و بینهایتی، ای زیبای نادیده که فقط با جوشیدن روح تو میتوان به حقیقت وجودت پی برد.