تناجی
جلال الدین محمد مولوی

رباعی شمارهٔ ۸۰۴

کی غم خورد آنکه شاد مطلق باشدوان دل که برون ز چرخ ازرق باشد
تخم غم را کجا پذیرد چو زمینآن کز هوسش فلک معلق باشد