رباعی شمارهٔ ۸۱۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از مرغی سخن می‌گوید که به خاطر پروازش، رازها و اسرار جهان را کشف کرده است. این مرغ به هر سو سفر کرده و به بیداری عمیق‌تری نسبت به دو جهانی که در آن زندگی می‌کند، دست یافته است. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که تمام این دو جهان در یک قطره جمع شده‌اند، یعنی همه چیز در نهایت به یک حقیقت واحد باز می‌گردد.
مرغ دل من ز بسکه پرواز آوردعالم عالم جهان جهان راز آورد
هوش مصنوعی: پرندهی دل من از شدت پرواز، جهانی پر از راز و معانی عمیق را به ارمغان آورده است.
چندان به همه سوی جهان بیرون شدکاین هر دو جهان به قطره‌ای باز آورد
هوش مصنوعی: در دنیای وسیع و بیپایان، به اندازهای کاوش و جستجو کرده است که توانسته هر دو جهان را در یک قطره جمع کند.