رباعی شمارهٔ ۸۳۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف مه و ماه می‌پردازد و آن‌ها را به فرشتگان تشبیه می‌کند. همچنین به سفر روح انسان از یک نقطه به نقطه دیگر اشاره می‌شود و این که جان بنده همچنان به سمت معشوق خود می‌ماند. به طور کلی، شعر حال و هوای عاشقانه و زیبایی را به تصویر می‌کشد.
مه را طرفی به ماه رو می‌ماندچیزیش بدان فرشته خو می‌ماند
هوش مصنوعی: ماه در آسمان زیبایی دارد که به او جلوهای خاص میبخشد، گویی که در کنار او فرشتهای با دلی نیکو و زیبا قرار دارد.
نی نی ز کجا تا به کجا مه که بودجان بندهٔ او بدو خود او می‌ماند
هوش مصنوعی: کودک نمیداند از کجا آمده و به کجا میرود. ماه که جان بندهاش است، همیشه با خود او باقی می‌ماند.