تناجی
جلال الدین محمد مولوی

رباعی شمارهٔ ۸۳۲

می‌آ ید یار و چون شکر میخنددوز مرتبه بر شمس و قمر میخندد
این یک نظری که در جهان محرم او استهم پنهانی بدان نظر می‌خندد