رباعی شمارهٔ ۸۴۷
هوش مصنوعی: این شعر به این موضوع می‌پردازد که زندگی بدون دیدن دوستان و همراهان، به نوعی مرگ یا خواب به حساب می‌آید. همچنین اشاره می‌کند که آبی که انسان را تیره می‌کند، در واقع زهر است، و برعکس، زهر که انسان را صاف و شفاف می‌کند، می‌تواند مانند آب باشد. به طور کلی، این اشعار نشان‌دهنده پیچیدگی و تضادهای احساسات انسانی در ارتباط با دوستان و تنهایی هستند.
هر عمر که بی‌دیدن اصحاب بودیا مرگ بود به طبع یا خواب بود
هوش مصنوعی: هر زمان که از دیدن دوستانم دور باشم یا به خاطر مرگ یا خواب از آنها بیخبر باشم، عمرم هدر رفته است.
آبی که ترا تیره کند زهر بودزهری که ترا صاف کند آب بود
هوش مصنوعی: آبی که باعث میشود تو احساس ناامیدی و غم کنی، زهر است. اما زهر هم می‌تواند چیزی باشد که تو را آزاد و شاداب کند؛ بنابراین، این شاید به مفهوم هر چیز است که در ابتدا منفی به نظر میرسد ولی در واقع می‌تواند اثرات مثبت نیز داشته باشد.