رباعی شمارهٔ ۸۵۷
هوش مصنوعی: این بیت بیانگر تناقضات درونی انسان است. شاعر اشاره می‌کند که همزمان می‌تواند کافر و مؤمن، صاف و دردمند، پیر و جوان، بلکه حتی کودک باشد. او از دیگران می‌خواهد که وقتی او می‌میرد، او را به عنوان مرده خطاب نکنند، زیرا روح او به زندگی ادامه داده و به دوستش می‌پیوندد. این شعر بر *پیچیدگی وجود انسانی* و *تداوم زندگی روح* تأکید دارد.
هم کفرم و هم دینم و هم صافم و دردهم پیرم و هم جوان و هم کودک خرد
هوش مصنوعی: من هم به باورهای مذهبی اعتقاد دارم و هم به بیباوری، هم آرامش دارم و هم درد، هم بزرگسال هستم و هم جوان و هم کودکی کوچک.
گر من میرم مرا مگوئید که مردکو مرده بدو زنده شد و دوست ببرد
هوش مصنوعی: اگر من بروم، شما نگوید که او مرده است، زیرا مردهای که به او زنده شد و دوست را با خود برد.